Wiskunde Wiskunde


De wiskunde (minder gebruikelijk: mathematica) is één van de oudste wetenschappen . Een gebruikelijke definitie van de wiskunde is het bestuderen vanpatronen en structuren. Met behulp van strikt logische redeneringen probeert men,uitgaande van een zo klein mogelijk aantal basisaannames ( axioma 's) en een aantalaxiomatisch geformuleerde definities, via een wiskundig bewijs tekomen tot het formuleren van uitspraken ( stellingen ) over de gedefinieerde objectenen de verbanden daartussen.

In de meeste talen ( Engels : mathematics, Duits : Mathematik, Frans : mathématiques) is het woord voorwiskunde afgeleid van het Griekse woord μάθημα (mathèma), dat wetenschap, kennis of lerenbetekent. Het Nederlandse woord wiskunde is door Simon Stevin in de 17e eeuw alswisconst (kunst van het gewisse of zekere) aan deze wetenschap verbonden.

Veel onderwerpen van studie in de wiskunde vinden hun oorsprong in andere exacte wetenschappen als de natuurkunde en de astronomie .Wiskundigen bestuderen echter ook mathematische structuren en onderwerpen om esthetische redenen of om een meer algemeneoplossing te vinden voor verwante vraagstukken op diverse deelgebieden. Er wordt hierbij onderscheid gemaakt tussen detheoretische en de toegepaste wiskunde. Binnen de theoretische wiskunde bestuderen sommige wiskundigen de wiskunde voor hungenoegen, daarbij de wiskunde min of meer als kunstvorm beschouwend.

Inhoud
1 Geschiedenis
2 Deelgebieden
3 Wiskundige termen
4 Belangrijke wiskundigen
5 Zie ook

Geschiedenis

De wiskunde, als ontstaan uit de rekenkunde , is reeds bekend in de vroegsteculturen. Zo is uit Egypte de Rhynd Papyrus bekend. De Babyloniërs ontwikkelden een geavanceerd getallensysteem gebaseerd op het getal 60. Ookgebruikten zij algebraïsche formules als ab = ((a + b)2 - (a -b)2)/4 en tafels met machten om berekeningen sneller te kunnen uitvoeren. Zij kenden reeds de stelling van Pythagoras .

De wiskunde als abstracte wetenschap werd het eerst beoefend in het klassieke Griekenland , waar bijvoorbeeld Euclides zijn 5 axioma 's formuleerde welke meer dan twintig eeuwen standhielden. Vanuit deze axioma's bouwden hij en zijn volgelingen de meetkunde alszelfstandige tak van de wiskunde op. Met de ondergang van de griekse cultuur kwam de ontwikkeling van de wiskunde tot stilstand.Pas in de middeleeuwen pakken Arabische wiskundigen de draad weer op. Via hen wordt bijvoorbeeld het cijfer 0 vanuit India in Europa geïntroduceerd. Een bloeiperiode begint met het werk van al-Khwarizmi rond 790 en de vertaling van Griekse teksten. Aan al-Khwarizmi wordt het ontstaan van de algebra toegeschreven. Het woord algoritme is van zijn naam afgeleid. Het duurt tot na de middeleeuwen voor Europa de leidende rol van deArabische cultuur kan overnemen.

Deelgebieden

Een veel gemaakt onderscheid in de wiskunde is dat tussen zuivere, of theoretische, en toegepaste wiskunde.Een strikte scheiding tussen deze gebieden is moeilijk aan te geven. De theoretische wiskunde wordt verondersteld deelgebiedenals algebra , getaltheorie en topologie te omvatten, terwijl de toegepaste wiskunde bestaat uit onder andere numerieke wiskunde , cryptografie en de studie van differentiaalvergelijkingen .

Hieronder volgt een lijst met deelgebieden van de wiskunde, nog niet onderverdeeld in categorieën:

Wiskundige termen

Zie Wiskunde van A tot Z

Belangrijke wiskundigen

Zie ook een meer volledige lijst van wiskundigen .

Zie ook

Wiskunde van A tot Z

Other Languages: Danish | Dutch | English | French | Danish | Italian | Portuguese | Spanish | Swedish

This article originally from Wikipedia. The text on this site is made available under the terms of the GNU Free Documentation Licence.
Partner Sites: Anoca Encyclopedia | Google | Yahoo